کنفدرالیسم دموکراتیک در ایران (14)

24 Cotmeh 2014 În

در سیستم مدنظر ما، مرزهای ایران به صورتی مشروع پذیرفته شده‌اند و یكپارچگی ایران به بحث گذاشته نمی‌شود...

رێوار آبدانان

78ـ نظام دولت‌ـ ملت سعی می‌كند از طریق رد تاریخ و جامعه،‌ فرد را در اكنون و تنهایی خفه نماید. با فرمول "به اكنونِ خود مشغول باش و لذت ببر كه غیر از این همه چیز پوچ است" فرد را از جامعه كه عبارت از یك تاریخ است، گسست می‌دهد. بدین ترتیب همه چیز در فرد خلاصه گشته و تنوعات فرهنگی و اجتماعی مختلف به سمت نابودی می‌روند. اما در كنفدرالیسم دموكراتیك میان فرد‌ـ جامعه و واحدهای مختلف، رابطه‌یی زنده و مستمر وجود دارد. دموكراسی با جامعه و مشاركت جمعی ممكن می‌شود نه افرادی بریده از هم. دموكراسی نوعی تعهد و درك متقابل می‌طلبد.

79ـ وجدان همان قضاوت عادلانه‌ی جامعه است. اگر وجدان مورد بی‌تفاوتی قرار گیرد جامعه به یك ماشین سهمناك و خطرناك مبدل می‌شود كه در آن همگان به دریدن و نابودكردن یكدیگر می‌پردازند. هرچه وجدان انكار شود، انحصار، مركزگرایی، سركوب و انباشت سرمایه رشد می‌كند. بدین ترتیب هرآنكه فاقد نیروی سیاسی، نظامی و اقتصادی باشد، از میان رفته و خورده می‌شود. نسل‌كشی فرهنگی كوردها و سوق‌یافتن سایر تنوعات هویتی موجود در ایران به سوی نابودی، ناشی از همین اصل وحشیانه است. اما دموكراسی ژرف و ریشه‌دار در كنفدرالیسم دموكراتیك به وجدان اهمیت می‌دهد. پیشبرد دموكراسی نوعی مقابله با انكار وجدان و تلاشی‌ست برای كسب دوباره‌ی وجدان اجتماعی. هرچه این وجدان اجتماعی تعالی پیدا كند، امكان همزیستی، پذیرش متقابل و زندگی صلح‌آمیز بیشتر فراهم می‌آید.

80 ـ بسیاری از جریانات سیاسی مخالف دولت حاكم، هنوز از تشكیل دولت‌ مستقل خود بحث می‌كنند. دیدگاه كنفدرالیسم دموكراتیك در زمینه‌ی استقلال، به كلی با دیدگاه این جریانات فرق دارد. استقلالی مبتنی بر تشكیل دولت‌ـ ملت یك آرمان طبقه‌ی متوسط است؛ همان طبقه‌یی كه مدام به دنبال هوس‌ها، منافع و سوداگری‌های خویش است. در عصر امروزین چگونه می‌توان از استقلال دم زد؟! وقتی كه نظام جهانی سرمایه‌داری، چتر سلطه‌طلبی خود را بر فراز كل جهان كشیده, هیچ كشور یا دولتی نمی‌تواند ادعای استقلال نماید. در كنفدرالیسم دموكراتیك، مبنای استقلال این است كه به جای "شخصیت‌های تك‌تیپ و بی‌اراده، نهادهای سیاسی قدرت‌گرا و جغرافیاهای فرهنگی در حال ادغام‌شدن در نظام جهانی سرمایه‌داری" بتوانیم به "شخصیت و جامعه‌‌یی رهاشده از قید سرمایه‌داری، جغرافیاهای فرهنگی متكی بر هویت تاریخی خود، نهادهای سیاسی دموكراتیك و مبتنی بر خودگردانی بومی" دست بیابیم. استقلال مد نظر ما كاملا متفاوت از استقلال دروغینی است كه ملی‌گرایان طبقه‌ی متوسط به شكلی عوامفریبانه در ذهن شهروندان قالب كرده‌اند. قصدی مبنی بر كشیدن مرزهایی تازه، هرچند جذاب به نظر برسد اما به‌خودی خود نمی‌تواند موجب استقلال گردد. چنین استقلالی یك رؤیای خام بیش نیست. دولت‌های مستبد خاورمیانه‌یی كه ادعای استقلال می‌كردند، یكی از پی دیگری توسط نظام سرمایه‌داری به سقوط كشیده شده و استقلالی كه ادعایش را داشتند، ازهم می‌پاشد. بنابراین، استقلال را تنها باید بر پایه‌ی هویت، جامعه و تاریخ خود ابتدا در اندیشه و شخصیت و سپس در نهادهای مدیریتی دموكراتیك و خودگردان جامعه جستجو كرد.

81 ـ در سیستم كنفدرالیسم دموكراتیك مدنظر ما، مرزهای ایران به صورتی مشروع پذیرفته شده‌اند و یكپارچگی ایران به بحث گذاشته نمی‌شود. كنفدرالیسم دموكراتیك كوردستان، سازمانی چترمانند است كه انواعی از هویت‌های فرهنگی باز، اجتماعات اقتصادی محیط‌زیست‌گرا و شهروندان آزادِ ملتی دموكراتیك را زیر یك سقف گرد می‌آورد. یعنی سازمان همگرای جوامع مدنی كوردها است نه یك تشكل دولت‌گرا. اگر در ایران،‌ به مشاركت همه‌ی خلق‌ها در ایرانی دموكراتیك اعتقادی صمیمانه و جدی وجود داشته باشد آنگاه ملت دموكراتیك كورد كه شكل مدیریت سیاسی‌اش كنفدرالیسم دموكراتیك غیردولتی است، در درون كلیت بزرگ‌تر كه ملت دموكراتیك ایران نام دارد، گنجانیده می‌شود. اگر ملت را با چنین دید انعطاف‌پذیر و پذیرنده‌یی تعریف كنیم آنگاه می‌توان از بروز معضلات ناشی از گرایشات نظامی، امنیتی و سركوب‌كننده‌ی دولتی و راه‌حل‌های فدرالیستی كه تنش‌زا هستند، ممانعت به عمل آورد. واقعیت تاریخی ایران و خلق‌های آن نشان می‌دهند كه اگر به ایجاد ایرانی دموكراتیك، ملت دموكراتیك ایران و یا یك نظام دولتی كه درهایش بر روی رشد دموكراسی گشوده باشد معتقد باشیم (چه جمهوری دموكراتیك ایران یا هر نوع فرم دولتی دموكراسی‌پذیر، غیر از دولت‌ـ ملت)، پروژه‌ی كنفدرالیسم دموكراتیك یك الگوی مناسب مدیریتی است كه با همه‌ی آن‌ها سازگار است و قابلیت اجرایی بالایی دارد. در هرجا كه محیط یا موقعیت دموكراتیكی ایجاد شود، محتوای آن را می‌توان با كنفدرالیسم دموكراتیك پر نمود.

82 ـ دست‌یابی به كنفدراسیونی از نوع خاورمیانه‌یی امری امكان‌پذیر است. زیرا یك پیشینه‌ی تاریخی بسیار طولانی در زمینه‌ی همگرایی و هم‌پذیری خلق‌های منطقه وجود دارد. درگیری‌ها، انشقاق‌ها و اختلافات عمیق در میان خلق‌ها امری تاریخی نیست. از قرن نوزدهم بدین سو چنین مشكلاتی به ‌وجود آمد. علت آن نیز ورود مدرنیته‌ی سرمایه‌داری (یعنی همان حالت مدرن و تازه‌ی نظام سرمایه‌داری) به خاورمیانه بود. گرایش به تشكیل دولت‌ـ ملت‌، كلیت تاریخی خاورمیانه را تكه‌تكه نمود و موجب بحران، درگیری و ناسیونالیسم (ملی‌گرایی) افراطی شد. فرهنگ خاورمیانه كه از شمار زیادی فرهنگ‌های مختلف تشكیل شده یك كلیت تاریخی داشت. یعنی هر خلق با وجود تفاوت‌مندی فرهنگش، نقاط مشترك بسیاری با دیگر خلق‌ها و فرهنگ‌های‌شان داشت و همگی آن‌ها در كنار هم یك كلیت عظیم فرهنگی را تشكیل می‌دادند. یعنی نوعی كنفدراسیون فرهنگی است؛ اما متأسفانه فاقد نهادینه‌سازی‌ لازمه‌ مانده است. زیرا دولت‌ها همیشه خلق‌ها را از دست‌یابی به موقعیت ثبات‌یافته محروم نموده‌اند. اكثرا یك نوع دموكراسی طبیعی بین فرهنگ‌ها وجود داشته است. از همین رو می‌توان با نهادینه‌سازی این تاریخ عظیم، به كنفدراسیون دموكراتیك خاورمیانه دست یافت. البته این تنها شامل ابعاد فرهنگی نیست. از لحاظ سیاسی نیز زندگی سیاسی خلق‌های منطقه همیشه با هم مختلط بوده؛ همین‌طور سایر مسایل اقتصادی، اجتماعی، دیپلماتیك و نظایر آن.

نكته‌یی كه در این مورد باید مد نظر قرار داد این است كه یكی از جدی‌ترین مشكلات خاورمیانه، تجزیه‌ی خلق‌‌های مختلف در بین دولت‌‌ـ ملت‌های خاورمیانه است. مثلا تجزیه‌‌ی كورد‌ها و سرزمین كوردستان در بین تركیه، ایران، عراق و سوریه طی پیمان قصرشیرین، لوزان و سعدآباد. خلق‌های دیگری نظیر ارمنی‌ها، آسوری‌ها، ‌تركمن‌ها، آذری‌ها، بلوچ‌ها، تالش‌ها و خلق‌هایی مانند آن‌ها نیز دچار تجزیه شده و مشكلات آن‌ها همه‌ی خاورمیانه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. راه‌حلی باید مبنا قرار گیرد كه بدون دستكاری و ازبین‌بردن مرزهای سیاسی فعلی و بدون توسل به راهکارهای نظامی و فدرالیستی كه جز به‌پاكردن جنگ و خصومت و خونریزی چیزی در پی ندارند، مساله‌ی همه‌ی این خلق‌ها را چاره‌یابی كند. كنفدرالیسم دموكراتیك یك اتحادیه‌ی جامعه‌ی مدنی و غیردولتی است كه ضدیتی با اتحادیه‌ها و روابط بین‌ دولتی ندارد. اما واقعیت این است كه دیپلماسی بین دولت‌ها، اتحادیه‌ها‌ی دولتی و پیمان‌های میان آن‌ها مسایل جامعه را حل نمی‌كند بلكه حتی حادتر می‌نماید. بنابراین شكل‌گیری نوعی دیپلماسی در بین ملت‌ها كه بر ایجاد همبستگی، همزیستی و هم‌پذیری ملت‌های مختلف خاورمیانه متكی باشد، یك امر حیاتی است. دولت‌ها بین خود فدراسیون‌ها و كنفدراسیون‌های دولتی درست می‌كنند (نظیر اروپا) اما این نمونه‌ها نتوانسته‌اند به‌تمامی بر مبنای نیاز خلق‌های مختلف عمل كنند. بنابراین كنفدراسیون‌های دموكراتیك جامعه‌ی مدنی كه در سطوح گسترده بتوانند فارغ از مرزهای سیاسی موجود دست به دیپلماسی در میان ملت‌های مختلف بزنند و یك فضای دموكراتیك، مسالمت‌جویانه و همزیستانه در میان آن‌ها ایجاد كنند، از جمله ضروریاتی هستند كه در كنفدرالیسم دموكراتیك مد نظر قرار گرفته و توسعه می‌یابند.

Parve bike |

KOVAR PIRTÛK DOSYAYÊN BI DENG LÊGERÎN TÊKILÎ

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 37

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 38

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 39

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 40

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 41

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 42