امید

هیچ امید و گفتهای باقی نمانده بود
همه جا مملو از سیاهی و ظلمت بود و نشانی از زنان نبود
سایهی مرگ بر نیمی از جهان مستولی یافته بود
نشانی از زن و زندگی نبود،
بی تو مردهای متحرک بودم،
که بدون تابوت مانده بود
مرا شستی،
نه برای اینکه مرا به خاک بسپاری،
در راه تو به اوج الهگی رسیدم
گیسوان زن با عشق تو آراسته شده
و بسان مرواریدی بر روی آن نقش بسته
و سرازیر میشدند آهسته، آهسته
در دیدگانم نور درخشانت
و اشکهایی از کبوترها  مهمان گونههایم شدند
بی تو مردهای متحرک بودم،
که بدون تابوت مانده بود
مرا شستی،
نه برای اینکه مرا به خاک بسپاری
در راه تو به اوج الهگی رسیدم.